ถ้ามันเหนื่อยนัก…

ก็พักหน่อยก็ได้ เอ็มเอ้ยยยยย

ว่างจังนะ

แปลกจังนะ ทำไมมันถึงได้ว่างขนาดนี้

เมื่อก่อน ไม่ว่าจะตอนเรียนอยู่หรือก่อนจะไปเมกา เวลาว่างกูทำอะไรหว่า…

สองสามวันที่แล้วไปสัมภาษณ์งานก็เหมือนกัน เค้าถามว่าเวลาว่างชอบทำอะไร งานอดิเรกคืออะไร… มิรู้หว่ะ สุดท้ายนึกไรไม่ออกก็ต้องตอบอะไรที่มันโคตรเบสิก อ่านการ์ตูน ดูทีวี ฟังเพลง เล่นเน็ต… คนสัมภาษณ์คงคิดในใจว่าอีนี่ขี้เกียจสิ้นดี

เออเนอะ ในอดีตมีแฟนนี่ เข้าใจเลยว่าเวลาส่วนตัวเกินครึ่งของเรานี่เอาให้มันไปหมด เลิกเรียนเลิกงานก็แด๊ดแด๋ไปหาเมีย(ถึงมีเรียนกูก็โดด) ไม่งั้นก็ไปหาเพื่อน ไปเท่ว ไปผลาญตังที่ได้จากการทำพาร์ททามให้กับการแด๊นส์

เอ้า ตอนไปเมกาไม่มีแฟนแล้วนี่ ว่างๆทำไรล่ะ? ก็availableนะสิค้า ไม่ได้เป็นแฟนใครก็เป็นชู้กับชาวบ้านแทน เวลาว่าง(ซึ่งมีน้อยมากโดยเฉพาะช่วงเรียน)ทางสะดวกเมื่อไหร่ก็ไปหาละค่าาาา

ว่าแต่กูไปยุ่งกับชาวบ้านเค้าทำไมละเนี่ย จะว่าไปมันก็สนุกดีนะถ้าไม่คิดไรมาก เวลาว่างก็ไม่เหงา มีคนชวนไปที่นู่นที่นี่กินนู่นกินนี่ มีใครให้โทรหา มีซักคนให้คิดถึง

คือ ถ้ามีใครเป็นตัวเป็นตนอยู่ที่นั่นป่านนี้ก็คงนั่งชักดิ้นชักงออยู่

ตอนนี้ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร สถานภาพนั้นมันก็ต้องจบไป มันก็ไม่ควรจะเป็นตั้งแต่แรกและตัวเราเองก็อยากจะหยุดมันอยู่แล้ว การที่กลับไปไม่ได้ก็ยิ่งทำให้อะไรมันง่ายขึ้น ดีเหมือนกันที่ตอนนี้ก็คุยกันได้ปกติ แถมมีคนจัดการเรื่องข้าวของให้อีกตะหาก เหอ เหอ

นอกเรื่องมากเลยนี่หว่า ตอนนี้จะทำไรละเนี่ย ว่างสัดด