My Energy-Driven

อยากกินกาแฟ ต้องกินทุกวัน ไม่กินไม่ได้ ชักดิ้นชักงอปวดหัวหงุดหงิดมิมีแรง… ติดยาป่าววะ

เมื่อก่อนรวยนี่ มีตัง จะแรดเข้าไปจิบร้านใดๆก็ได้ในราคาแค่เศษ3/100ของเงินที่ได้ในแต่ละวัน(ขอย้ำ “วัน”) แค่ขับรถแด๊ดแด๋ออกไปส่งอาหารออร์เดอร์เดียวเท่านั้นก็ได้ตาบั๊กเกือบสองแก้วแล้ว… เพ้ออยู่ ดวงตาเลื่อนลอยด้วย

ใช่สิ ตอนนี้ข้ามันจน จะเดินเข้าร้านกาแฟนี่ต้องมีเช็คราคา เช็คแล้วเช็คอีก… เช็กเข้าไปเถอะน่า ถัดจากร้านนี้เดี๋ยวอีกห้าก้าวข้างหน้าก็จะมีอีกร้านนะ (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนที่กินกาแฟจริงๆในประเทศนี้น่ะมันจะมีซักกี่หมื่นกี่แสนคน ในระยะสองร้อยเมตรถนนเนี่ยเห็นมีปาไปเกือบสิบร้านแล้ว เยอะกว่าเซเว่นอีก นี่ขนาดนับแค่ร้านเพิงๆปกตินะยังไม่นับคอฟฟี่ชอปหะรู) นี่ยังโชคดีที่เป็นคนกินแค่กาแฟดำธรรมดาหรืออเมริกาโน่ ดังนั้นจะเป็นร้านใดๆรสชาตก็ไม่ค่อยต่างกันมากเท่าไหร่ นอกเสียจากกลิ่นและบรรยากาศ

แต่จะให้ไปซื้อแดกทุกวันเหรอ ฟายสิคะ แพงกว่าแดกข้าวอีก แก้วละ50-100(แล้วแต่ร้าน) เท่ากับว่าอิชั้นต้องเสียเวลาไปแหง่กอยู่ในออฟฟิศถึงครึ่งหรือหนึ่งชั่วโมงเลยนะคะ งานก็พึ่งได้ เงินเดือนยังไม่ออก ค่าหอก็พึ่งจ่ายและของก็ต้องซื้อเข้าห้อง ไหนจะค่าน้ำค่าไฟค่าช้อปปิ้งค่าโทสับค่าต่อเน็ตค่า..ค่า..ฯลฯ

Q:เหนื่อยมั้ย
A:เหนื่อยค่ะ

Q:ไม่ใช่ ไอ้ที่มึงพิมบ่นน่ะ เหนื่อยมากแมะ
A:เออ เมื่อยมือด้วย

Instant coffee ถูกๆชงง่ายๆ ม่ายกินม่ายอาวววววว กลิ่นไม่โอ กินแล้วเหมือนยังไม่ตื่น ไม่ได้กระแดะแต่กูพูดจริง กาแฟสดเท่านั้น อีเห็ดสดเอ้ยยย… ด่าตัวเอง

อย่ายอมให้ปัจจัยทางการเงินมาริดรอนความไฮโซในหัวใจเรา

โชคดีที่เอาติดมา จ๊าบบบบบบบบ